விமர்சகர்களின் பிரதான குற்றச்சாட்டு என்னவென்றால், இந்தக் கொள்கை சட்டப்படி உரிமம் பெற்றுள்ள (PAL holders) விளையாட்டு வீரர்கள் மற்றும் வேட்டைக்காரர்களையே குறிவைப்பதாகும். கனடாவில் நிகழும் பெரும்பாலான துப்பாக்கிச் சூட்டுக் குற்றங்களுக்கு அமெரிக்காவிலிருந்து சட்டவிரோதமாகக் கடத்தி வரப்படும் துப்பாக்கிகளே காரணம். எனவே, சட்டப்பூர்வ உரிமையாளர்களிடமிருந்து துப்பாக்கிகளைப் பறிப்பது குற்றச் செயல்களைக் குறைக்காது எனப் பல நிபுணர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

இந்தத் திட்டத்தை அமுல்படுத்துவதில் கனடாவின் மாகாணங்களுக்கிடையே பாரிய பிளவு ஏற்பட்டுள்ளது. ஆல்பர்ட்டா (Alberta), சஸ்காட்செவன் (Saskatchewan) மற்றும் மேனிடோபா (Manitoba) ஆகிய மாகாணங்கள் இந்தத் திட்டத்திற்கு ஒத்துழைக்கப் போவதில்லை என்று பகிரங்கமாக அறிவித்துள்ளன. தமது மாகாணப் பொலிஸாரை இதற்காகப் பயன்படுத்த அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று அந்த மாகாணங்களின் தலைவர்கள் கூறியுள்ளதால், மத்திய அரசுக்கும் மாகாணங்களுக்கும் இடையே ‘அதிகாரப் போர்’ வெடித்துள்ளது.

இந்தத் திட்டத்திற்காகக் கனடா அரசு சுமார் 750 மில்லியன் டாலர் முதல் 2.6 பில்லியன் டாலர் வரை செலவிட நேரிடும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த நிதித் தொகையைத் துப்பாக்கிகளை வாங்குவதற்குப் பதில், எல்லைப் பாதுகாப்பு மற்றும் கடத்தலைத் தடுக்கப் பயன்படுத்தலாம் என்பது எதிர்க்கட்சிகளின் வாதமாகும். மேலும், அரசு வழங்கும் நட்டஈடு (சுமார் $150 முதல் $1,500 வரை) தற்போதைய சந்தை விலையை விடக் குறைவாக இருப்பதாக உரிமையாளர்கள் அதிருப்தி வெளியிட்டுள்ளனர்.

நோவா ஸ்கோடியாவில் (Nova Scotia) அண்மையில் முன்னெடுக்கப்பட்ட முன்னோடித் திட்டம் பெரும் பின்னடைவைச் சந்தித்துள்ளது. சுமார் 200 துப்பாக்கிகளைத் திரட்ட இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட போதிலும், வெறும் 25 துப்பாக்கிகள் மட்டுமே சேகரிக்கப்பட்டன. 2026 அக்டோபர் 30-க்குள் அனைத்துத் தடை செய்யப்பட்ட துப்பாக்கிகளையும் ஒப்படைக்க வேண்டும் என அரசு காலக்கெடு விதித்துள்ள போதிலும், மக்களின் பங்களிப்பு மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.